برای نخستین بار در جهان، یک زن آمریکایی مبتلا به فلج کامل توانست به کمک تراشه مغزی شرکت نورالینک (تحت مدیریت ایلان ماسک)، نام خود را صرفاً با ذهنش روی لپتاپ بنویسد؛ اتفاقی که بازتاب وسیعی در جوامع علمی، رسانهای و شبکههای اجتماعی داشته است.
جزئیات جراحی در دانشگاه میامی، استفاده از ۱۲۸ رشته الکترودی در قشر حرکتی و تجربه مثبت کروز از تیم پزشکی، شفافانه منتشر شد. حتی ایلان ماسک هم به این خبر واکنش نشان داد و نوشت: «بیشتر مردم نمیدانند که کنترل رایانه تنها با فکر امکانپذیر شده است.»
موفقیت کروز راهی به مصاحبهها، ویدیوها و مطالعات بیشتر باز کرد، اما امید به بازیابی حرکت همچنان نیازمند سالها پژوهش است. کاربرانی مانند «نیک ری» نیز تجربیات اولیه خود از تراشه عصبی را با امید به آینده بهتر افراد دارای معلولیت به اشتراک گذاشتهاند. جامعه پزشکی همچنان تأکید میکند هدف اصلی فعلاً ارتباط تلهپاتیک مبتلایان به ناتوانی شدید با جهان بیرون است.
«۲۰ سال بود تلاش میکردم فقط اسم خودم را بنویسم و حالا دارم روی آن کار میکنم.» — آدری کروز، اولین زن دریافتکننده نورالینک
سؤال تعاملی
به نظر شما، فناوریهای مغزی مثل نورالینک چطور میتوانند آینده معلولیتهای حرکتی و ارتباط انسان با ماشین را متحول کنند؟ آیا حاضر بودید روزی از چنین تراشهای برای خود یا خانوادهتان استفاده کنید؟





