تیم مهندسی هوافضا در چین با معرفی سیستم “گریز نهایی” مبتنی بر راکتهای کمکی فوق سبک، جهش خیرهکنندهای در قابلیت بقا و مانور پهپادهای جنگی رقم زد. این نوآوری، ضمن افزایش وزن، بقای پهپادها را در برابر موشکهای ضدپهپاد تا حدود ۹ برابر ارتقا میدهد.
راکتهای کمکی سبک روی بدنه پهپاد نصب میشوند و تنها در لحظه بحرانی (یک تا دو ثانیه قبل برخورد موشک) فعال میشوند.
این فناوری با شتاب حداقل ۱۶G، پهپاد را بهسرعت از مسیر برخورد خارج میکند؛ به نحوی که موشک عملاً فرصتی برای اصلاح مسیر ندارد.
الگوریتمهای هوشمند محل و جهت مناسب مانور را تشخیص میدهند و سیستم، محاسبات حرکتی را به شکلی انجام میدهد که مسیر مانور، قابل پیشبینی برای موشک نباشد.
این رویکرد موجب شده نرخ بقای پهپادها تا حدود ۸۷ درصد افزایش یابد، حتی با وجود افزایش وزن و مصرف انرژی. این راهکار برخلاف تصور، صرفاً پاسخ دفاعی نیست، بلکه یک مزیت استراتژیک است که امکان استفاده مستمر از پهپادها بر فراز مناطق پرتهدید را میسر میکند. از منظر دفاع ملی و برتری میدانی، این تحول میتواند آرایش جنگی و مفاهیم سنتی نبرد نیروهای مسلح را دگرگون کند.
“این فناوری به پهپاد امکان میدهد تا در لحظه آخر، مسیر خود را با چنان سرعتی تغییر دهد که موشک دشمن عملاً شانسی برای اصابت نخواهد داشت.”
South China Morning Post [با اقتباس]
آیا به نظر شما “سیستم گریز نهایی” میتواند الگویی برای پیشرفت پهپادهای ایرانی شود؟ مهمترین چالشهای بومیسازی چنین فناوریهایی در کشور ما چیست؟
پیشنهاد مدیریتی برای اکوسیستم ایران
- ارزیابی فناوریهای بومی: شرکتهای دانشبنیان دفاعی ایران میتوانند پژوهش درباره راکتهای کمکی و الگوریتمهای گریز لحظهای را در برنامه تحقیقاتی خود قرار دهند.
- شبیهسازی و تست دیجیتال: استفاده از شبیهسازیهای دیجیتال مشابه مدل چینی، برای کاهش هزینه آزمون و خطا
- ارزیابی وزن، انرژی و عملکرد: بررسی امکان بهینهسازی انرژی/وزن سیستم گریز برای پهپادهای ایرانی، با تکیه بر نیاز عملیاتی
- ایجاد شبکه دانش دفاعی: تعامل میان مراکز پژوهشی نظامی و شرکتهای دانشبنیان جهت توسعه مشترک فناوریهای ماموریتی
منابع
فارس
- Interesting Engineering
- South China Morning Post
- نشریه Acta Armamentarii
