به گزارش پیچینو به نقل از فوربس، رشد شتابان هوش‌مصنوعی، همزمان امید و هراس ایجاد کرده است. افراد نگران، مانند «آلیس بلر» از MIT، حتی پیش از سال سوم دانشگاه، قید مدرک را زده‌اند تا در سازمان‌های غیرانتفاعی مثل Center for AI Safety روی پروژه‌های پیشگیری از خطرات وجودی AGI کار کنند. او می‌گوید: «در اکثر سناریوهایی که به سمت AGI می‌رویم، بشر منقرض می‌شود.»

آمارهای محلی نشان می‌دهد که حتی دغدغه معیشتی در کنار ترس فناورانه حضور پررنگی دارد؛ نیمی از ۳۲۶ دانشجوی هاروارد در یک نظرسنجی، نگران تأثیر AI بر آینده شغلی‌شان بودند. صنایع، خصوصاً پس از رشد مدل‌های مولد، استخدام کارآموزان و فارغ‌التحصیلان تازه را کاهش داده‌اند. داریو اموردی مدیرعامل Anthropic هشدار داده است که این روند می‌تواند تا نیمی از مشاغل اداری سطح ابتدایی را حذف و بیکاری را به ۲۰٪ برساند.
تایم‌لاین پیش‌بینی‌ها متناقض است؛ سم آلتمن معتقد است AGI پیش از ۲۰۲۹ می‌آید، دمیس هسابیس بازه ۵ تا ۱۰ سال را محتمل می‌داند، و برخی مانند «نیکولا یورکوویچ» می‌گویند چهار سال دیگر هم طول نمی‌کشد. در مقابل، منتقدانی همچون گری مارکوس این زمان‌بندی‌ها را اغراق‌آمیز می‌خوانند و بر مشکلات حل‌نشده‌ای مثل «توهمات» و ضعف‌های استدلالی مدل‌ها تأکید دارند.

این موج ترک تحصیل، تنها از ترس نیست؛ برخی مانند «جرد منتل» (dashCrystal) یا بنیان‌گذاران Anysphere و Mercor، با دید فرصت اقتصادی وارد میدان شده‌اند و سرمایه‌های چند ده میلیون دلاری جذب کرده‌اند. اما خطر از دست دادن مزایای مدرک دانشگاهی و شانس کمتر در بازار کار آینده، همچنان بالای سر این گروه سنگینی می‌کند. حتی پل گراهام (Y Combinator) هشدار داده که ترک تحصیل به امید استارتاپ، همیشه تصمیمی برگشت‌ناپذیر است.

«اگر قرار است شغلت تا پایان دهه خودکار شود، هر سال دانشگاه رفتن یعنی یک سال از عمر شغلی کوتاهت کم شده.» — نیکولا یورکوویچ
اگر شما هم دانشجوی یک دانشگاه معتبر بودید و مطمئن بودید AGI تا چند سال دیگر بازار کار را متحول می‌کند، چه می‌کردید: می‌ماندید یا ترک تحصیل می‌کردید؟