به گزارش پیچینو به نقل از فارس، فناوری کوآنتوم، که روزگاری در کتاب‌های درسی فیزیکِ پیشرفته خلاصه می‌شد، امروز به یکی از محورهای رقابت فناورانه میان قدرت‌های جهانی بدل شده است. رایانه‌های کوآنتومی، شبکه‌های ارتباطی امن و سنسورهای فوق‌حساس تنها بخشی از کاربردهای این حوزه‌اند که می‌توانند ساختار اقتصاد، امنیت و حتی زندگی روزمره را دگرگون کنند.
ایران از سال‌ها پیش گام در این مسیر گذاشته و در حوزه تحقیقات نظری، با انتشار مقالات در مجلات معتبر و شکل‌گیری گروه‌های دانشگاهی پویا، جایگاه خود را تثبیت کرده است. این بخش، به‌نوعی «میدان ایده‌ها»ی ماست که در آن دانشمندان ایرانی هم‌پای مراکز علمی دنیا حرکت کرده‌اند. اما حلقه مفقوده، عبور از «علم» به «مهندسی» است: تبدیل تئوری به محصول ملموس.
این گذار نیازمند سه عامل کلیدی است:

• زیرساخت سخت‌افزاری و آزمایشگاه‌های تخصصی برای توسعه کیوبیت‌ها و فناوری‌های هم‌سو.
• سرمایه‌گذاری پایدار و هدفمند که پروژه‌ها را از چرخه بودجه‌های مقطعی برهاند.
• بازار و تقاضای داخلی که مشوق شکل‌گیری صنعت بومی کوآنتوم باشد.

معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان اخیراً با انتشار یک فیلم، آخرین وضعیت ایران را ترسیم کرده و عملاً بر این نکته تأکید کرده که رقابت‌پذیری فناورانه کشور در آینده تا حد زیادی به موفقیت در این عرصه وابسته است. درواقع، اگر امروز مهندسان و سیاست‌گذاران این پل را نسازند، فردا فاصله ایران با خطوط اصلی توسعه کوآنتوم به‌شدت زیاد خواهد شد.
از دید پیچینو، این نه تنها یک بحث تکنولوژی بلکه یک مسئله راهبردی ملی است؛ چرا که در دنیای کوآنتوم، عقب‌ماندن تنها به معنای از دست دادن بازار نیست، بلکه به معنای واگذاری برتری امنیتی، علمی و حتی سیاسی به رقباست.

«ما در قله تئوری ایستاده‌ایم، اما اگر مسیر را به‌سوی دره‌ی کاربرد باز نکنیم، این قله به چشم‌اندازی بدون عبور بدل خواهد شد.» – (یکی از پژوهشگران حوزه کوآنتوم)
اگر اولین محصول بومی کوآنتومی ایران تولید شود، به نظر شما باید در چه حوزه‌ای به‌کار گرفته شود تا بیشترین اثر ملی را داشته باشد — امنیت، انرژی، یا سلامت؟