داستان بازگشت راب گراینر به دنیای بازی‌های ویدئویی تنها یک خبر تکنولوژی نیست، بلکه نمونه‌ای واقعی از قدرت رابط‌های مغز و رایانه برای تغییر کیفیت زندگی انسان‌هاست. گراینر که از ناحیه شانه‌ها معلول شده، سال‌ها پس از حادثه رانندگی در سال ۱۴۰۱ منتظر دریافت ایمپلنت نورالینک بود تا سرانجام در خرداد ۱۴۰۴ تحت جراحی قرار گرفت.
این ایمپلنت که درون جمجمه قرار می‌گیرد و با یک باتری بی‌سیم کار می‌کند، به او امکان می‌دهد تا همانند یک ماوس ذهنی عمل کند. ترکیب «کواد‌استیک» — کنترلر دهانی مخصوص افراد چهاراندام‌فلج — و سیگنال‌های مغزی اکنون به او اجازه می‌دهد حرکت کاراکتر، نگاه آزادانه در محیط، نشانه‌گیری و شلیک را هم‌زمان انجام دهد؛ قابلیتی که پیش‌تر با کواد‌استیک به‌تنهایی غیرممکن بود.
گراینر می‌گوید نشانه‌گیری ذهنی نیازمند تمرین است، اما همین سطح از کنترل نشان می‌دهد که نورالینک توانسته محدودیت‌های فیزیکی را شکست دهد. او تنها نمونه نیست. کاربر دیگری با نام الکس پیش‌تر نشان داده بود که می‌تواند «کانتر استرایک۲» را فقط با فکر بازی کند. نخستین بیمار نورالینک، نولند آربا، نیز حتی این تجربه را «ایم‌بات داخل سر» توصیف کرده بود.
با وجود نگرانی‌های جدی درباره حریم خصوصی ذهن و کنترل داده‌های عصبی، این آزمایش‌ها نشان می‌دهد که رابط‌های مغز و رایانه می‌توانند برای توان‌بخشی، بازی، و شاید آینده‌ای کاملاً جدید از تعامل انسان–ماشین به کار گرفته شوند. برای بسیاری از افراد دارای معلولیت شدید، این فناوری می‌تواند به معنای بازگشت به سرگرمی‌ها، ارتباطات و استقلال بیشتر باشد.