پژوهشگران دانشگاه سری با توسعه پوششی فراسیاه و فوقمقاوم، مسیر انبوهسازی ماهوارههای «نامرئی» را هموار کردند تا پایان مزاحمت نوری برای اخترشناسان نزدیکتر از همیشه شود.
جهش بیسابقه شمار ماهوارههای دور زمین ـ از پروژههای انقلابی مانند استارلینک تا صدها منظومه کوچک و دانشگاهی ـ آلودگی نوری را به کابوس رصدخانهها تبدیل کرده است. حالا، تیمی از دانشگاه سری (بریتانیا) با همکاری Surrey NanoSystems، پوشش نوآورانهای به نام Vantablack 310 ساختهاند که میتواند ماهوارهها را برای ابزارهای نجومی تقریباً نامرئی کند.
این پوشش خاص از نانولولههای کربنی و چسبهای تخصصی فضایی ساخته شده و، برخلاف نسخههای پیشین، هم در برابر تغییر دما و اکسیژن اتمی فضا پایداری دارد و هم بعد از سه سال شبیهسازی شده در مدار همچنان تیرگی خود را حفظ میکند. مهمتر اینکه Vantablack 310 مانند رنگ معمولی، به راحتی قابل اعمال و حمل است و مهندسان بدون نگرانی از آسیبپذیری پوشش میتوانند با آن کار کنند.
تجربه عملی: نخستین نمونه عملی این فناوری روی ماهواره آموزشی «Jovian 1» آزمایش خواهد شد؛ دانشمندان امیدوارند انعکاس نور آن تا حد قدر ۷ کاهش یافته و رسماً غیرقابل رویت شود. برای مقایسه، ماهوارههای استارلینک با قدر ۳ تا ۵ به آسانی در شب دیده میشوند.
ویژگیهای برجسته:
- بازتاب حداقلی: تنها ۲٪ از نور مرئی و نزدیک به مادون قرمز را منعکس میکند (در مقابل ۵٪ برترین رقبا).
- سهولت تولید و کاربری: برخلاف پوششهای غیرعملیاتی قدیمی، لمس، نصب و حمل آن ساده است و فرآیند صنعتیسازی را سرعت میبخشد.
- همزیستی علم و صنعت: کاهش دغدغه جامعه علمی جهانی، مسیر را برای تولید انبوه ماهوارههای نسل جدید هموارتر میکند.
