به گزارش پیچینو به نقل از اینترستینگ‌انجینیرینگ، در این طرح، مهندسان چینی با ترکیب ابررایانه، هوش مصنوعی، مواد هوشمند و حسگرهای لحظه‌ای، محدودیت‌های قدیمی طراحی بال‌مورب را هدف گرفته‌اند؛ همان مشکلی که نمونه AD-1 ناسا در دهه ۷۰ را به شکست کشاند. بال مورب همچون تیغه قیچی می‌چرخد: گسترده و عمود بر بدنه برای برخاست و فرود، و در سرعت‌های بالا همسو با بدنه تا کل سازه به شکل پیکان هایپرسونیک برّنده شود. مهم‌ترین برتری عملیاتی این پرنده، نقش آن به عنوان «هواپیمای مادر» است که قادر است پهپادهای متعدد را تا ده‌ها کیلومتر دورتر از خطوط دشمن رها کرده و حمله ازدحامی هماهنگ علیه رادارها و سامانه‌های فرماندهی اجرا کند. چنین ترکیبی از سرعت، ارتفاع و حمله چندمحوره، زمان واکنش پدافند را به چند ثانیه کاهش می‌دهد و می‌تواند تمامی الگوهای دفاعی موجود را بی‌اثر کند.
از منظر پیچینو، پروژه نه تنها یک دستاورد مهندسی، بلکه یک مانور ژئوپولیتیک محسوب می‌شود. موفقیت آن، توازن قدرت هوایی در آسیا–پاسیفیک را به هم زده و ایالات متحده و متحدانش را به سرمایه‌گذاری فوری در مقابله یا توسعه پلتفرم‌های مشابه سوق خواهد داد. با این حال، ریسک‌های فنی جدی باقی است: محور چرخش بال باید فشارهای خمشی و پیچشی شدید را تحمل کند، بدنه در ۵ ماخ تا هزار درجه سانتی‌گراد گرم می‌شود و اختلاف دما بین بخش‌ها خطر ترک‌خوردگی را افزایش می‌دهد. تنها با لایه‌های پشتیبان چندگانه، قفل اضطراری و نظارت لحظه‌ای بر تنش‌ها ممکن است این پرنده از حد یک مدل آزمایشی فراتر رود و به یک سلاح عملیاتی برسد.

«این پرنده، مثل آوردن یک شطرنج‌باز نابغه به میدان نبرد است — کسی که هم‌زمان چند بازی را جلو می‌برد، و هر حرکتش جدول را به هم می‌ریزد.» – (تحلیلگر سیستم‌های هوایی پیشرفته)
به نظر شما، موفقیت این پرنده تک‌بال باعث رقابت شدیدتر در سلاح‌های هایپرسونیک می‌شود یا ایجاد موازنه وحشت بین قدرت‌ها؟