در حضور استادان و فرهیختگان، وزیر با قرائت چند بیت از حافظ یادآور شد که «خواجه شیراز تنها شاعر نبود؛ فیلسوفی بود که در هر مصرع، عمق یک جهان را نهفته داشت». سپس افزود انقلاب‌های صنعتی گذشته هرگز بر قلم فارسی اثر نگذاشتند، اما انقلاب هوش مصنوعی مرزشکنی است که می‌تواند هم فرصت و هم تهدید باشد.
هاشمی گفت: «اگر درست به‌کار گرفته شود، هوش مصنوعی توانایی دارد نسخه‌های خطی ادبیات فارسی را از خطر فرسودگی نجات دهد. می‌تواند کتیبه‌های مخدوش را بخواند، واژگان از دست‌رفته را بازسازی کند و گنجینه شعر را به نسل جهانی معرفی نماید.»
او از کاربرد استقلالی‌تر این فناوری نیز گفت؛ جایی که الگوریتم‌ها نه‌تنها بازخوانی می‌کنند بلکه تفسیر می‌آفرینند. به‌زعم وی، مدل‌های تحلیلی زبان قادرند مضامین عرفانی و فلسفی در غزل‌های حافظ را با دقتی بی‌سابقه طبقه‌بندی و معناشناسی کنند.
اما وزیر هشدار داد: «گاهی هوش مصنوعی از حافظ الهام می‌گیرد و ابیاتی جعلی می‌سازد؛ باید مراقب باشیم که این شعر مصنوعی جای شعر اصیل را نگیرد.»
در این جمله، فلسفه‌ی آینده‌ی ادبیات نهفته است — انسان باید مالِ شعر بماند، نه شاعرِ ماشین.
در ادامه، او یکی از افق‌های ملموس را آموزش ادبیات فارسی توسط پلتفرم‌های هوشمند دانست؛ سامانه‌هایی که غزل را تفسیر می‌کنند، لحن انسانی دارند، با کاربر «به زبان شعر» گفت‌وگو می‌کنند و کودکان و نوجوانان را از فضای سرد الگوریتم به جهان گرم کلمات می‌برند.
هاشمی تأکید کرد که وزارت ارتباطات آماده‌ی حمایت از پروژه‌هایی است که بر پایه هوش مصنوعی و با هدف پاسداشت ادب فارسی ساخته شوند.
به‌گفته‌ی او، شبکه ملی اطلاعات و همکاری با دانشگاه‌ها و پژوهشگاه‌های ادبی استان‌ها می‌تواند زیرساخت بومی‌سازی هوش فرهنگی کشور باشد؛ پلی میان فناوری و زبان، میان پردازش و پرواز.
در پایان آیین، وزیر با یادآوری پیام جاودان حافظ گفت:
«حافظ از عشق و معرفت سخن می‌گوید؛ همان نوری که باید در پردازنده‌های آینده‌ی ما بتابد تا علم و فرهنگ با هم رشد کنند.»
تحلیل پیچینو:
هوش مصنوعی اگر در خدمت حافظ باشد، نه تهدید که تولد دوباره‌ی ادب فارسی است؛ تولد زبانی که اکنون می‌تواند قلب نئونیِ پردازنده را با آوای غزل هم‌تپ کند.
اینجا آینده‌ی ادبیات ایران در شکل یک پروژه فناورانه تصویر می‌شود — جایی که واژه از بیت عبور می‌کند و وارد «بیت‌ریت» می‌شود، اما همچنان روحش ایرانی است.