به گزارش پیچینو، محققان با بررسی همزمان نسبت طول شست به سایر انگشتان و حجم نسبی مغز در گونه‌های مختلف نخستی‌ها، به الگویی واضح رسیدند: هرچه شست نسبت به دیگر انگشتان بلندتر، دقت حرکات و ظرفیت پردازش مغزی هم بالاتر. این رابطه از منظر تکاملی به معنای هم‌افزایی بین توسعه مهارت‌های حرکتی ظریف و پیشرفت توانایی‌های شناختی است.
در انسان و اجدادش، شست با طول و تحرک منحصربه‌فردی تکامل یافته که آن را قادر به گرفتن، چرخاندن و کنترل دقیق ابزار می‌کند؛ مهارتی که با رشد مغز، بستری برای نوآوری‌های فنی و فرهنگی شده است. از تراشیدن سنگ در دستان «هومو هابلیس» گرفته تا کار با صفحه‌نمایش گوشی‌های هوشمند، این هم‌زیستی دست و مغز همچنان ادامه دارد.
پژوهشگران این یافته را نشانه‌ای می‌دانند که شست و مغز در تکامل نخستی‌ها «دو یار همیشگی» بوده‌اند؛ یکی به خدمت گرفتن دقیق‌تر جهان فیزیکی را ممکن کرده و دیگری به درک و طراحی پیچیده‌تر آن.

نقل‌قول‌ها
«شست قوی و بلند، تنها یک ابزار مکانیکی نیست؛ پل ارتباطی تکامل میان دست و مغز است.» — عضو تیم پژوهش
«مهارت‌های حرکتی و شناختی، مانند دو چرخ‌دنده‌اند که همزمان سرعت گرفته‌اند.» — کارشناس زیست‌انسان‌شناسی