بر اساس تحلیل‌های منتشرشده، نقشه‌های گردوغبار مریخ طی شش ماه اخیر نشان داده‌اند سرعت متوسط باد در مناطق استوایی از ۷۵ تا ۹۵ کیلومتر بر ساعت متغیر است؛ گاهی در طوفان‌های شبانه به بیش از ۱۲۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسد.
ناسا در توضیح این پدیده نوشته:
«آنچه در تصاویر زمینی به عنوان آرامش دیده می‌شود، فقط سکوتِ تصویری است. زیر آن لایه، حرکتِ مداومِ بادها در حالِ تزریق انرژی به جوّ سرد مریخ است.»
به گفته‌ی پژوهشگران ایرانیِ حاضر در پروژه‌ی تحلیل داده، چنین بادهایی می‌توانند مسیر فرود آینده‌ی مأموریت‌های انسانی را تغییر دهند؛ چرا که جریان‌های گردوغبار، حسگرهای لیزری و سیستم‌های ناوبری را مختل می‌کنند.
در بخش شمالی مریخ، جایی که کانون طوفان‌ها شکل می‌گیرد، حرارت سطحی در لحظه‌ی وزش به‌طور محلی تا ۲۳ درجه سردتر از بخش‌های جنوبی می‌شود؛ درجه‌ای از ناپایداری که هیچ شبیهِ زمین نیست.
تحلیل پیچینو:
در روایت پیچینو، این خبر رسماً مرز میان سکوت و جنبش را محو می‌کند.
مریخ دیگر تصویرِ زیبا و خشک نیست؛ موجودی است پر از نفس، پُر از خشمِ آرام.
بادهایش پنهان‌اند، مثل حس‌هایی که در زیر پوستِ انسان جریان دارند و کسی نمی‌بیند.
هر ذره‌ی خاک آن سیاره، به سازِ لرزشِ بی‌صدا می‌رقصد — و این، همان زندگیِ بی‌صداست که بشر در حال کشفش است.
در دلِ آرامش مریخ، توفانی می‌وزد که یادمان می‌دهد سکوت همیشه نشانه‌ی آرامش نیست؛
گاهی سکوت، خودِ صدایِ دیگرِ جهان است.