به گزارش پیچینو، در دل ایستگاه فضایی بین‌المللی، فناوری‌ای کار می‌کند که شبیه معجزه، هر مولکول آب را از چرخه حیات فضانوردان بیرون نمی‌اندازد. سامانه بازیافت ناسا، که اکنون با نوآوری «واحد پردازش آب‌نمک» نرخ بازیافت را به ۹۸ درصد رسانده، نمونه‌ای از مهندسی برای بقاست. فرآیند از جمع‌آوری منابع—ادرار، رطوبت هوا از عرق و بازدم، و باقی‌مانده آب فعالیت‌های بهداشتی—شروع می‌شود. نخست، «واحد پردازش ادرار» با گرما و خلأ، حدود سه‌چهارم آب موجود را جدا می‌کند. سپس «واحد پردازش آب‌نمک» آخرین قطرات را با تبخیر در هوای گرم و خشک بیرون می‌کشد، فیلتر می‌کند و به آب خالص بدل می‌سازد. سامانه احیای هوا نیز بخار تنفس و عرق را به مایع تبدیل کرده و همراه جریان اصلی برای تصفیه می‌فرستد.
مراحل تصفیه، از حذف ذرات معلق با فیلتر، زدودن نمک‌ها و آلاینده‌های آلی، اکسیداسیون کاتالیزوری برای شکستن ترکیبات باقی‌مانده، تا افزودن ید برای مهار میکروب‌ها ادامه دارد. حاصل این زنجیره، آبی است که از معیارهای بسیاری از شبکه‌های آب‌رسانی زمینی پاک‌تر است.
این فناوری تنها پاسخ به نیاز امروز نیست، بلکه سکوی پرش به آینده است. در مأموریت‌های میان‌سیاره‌ای مانند سفر انسانی به مریخ که رفت‌وبرگشتش ممکن است سه سال طول بکشد، حمل آب تازه غیرعملی است. ناسا می‌داند که برای چنین سفرهایی، سامانه‌هایی حتی کوچک‌تر، قوی‌تر و بی‌نیاز از تعمیر سال‌ها باید بی‌وقفه کار کنند. هرچه از زمین دورتر شویم و هر ۲۶ ماه یک‌بار فرصت پنجره پرتاب باز شود، اهمیت هر قطره بازیافتی بیشتر آشکار می‌شود. در نهایت، بقا در اعماق فضا یعنی مدیریت خردمندانه چرخه‌ای که حیات ما را پیوندی ناگسستنی با یک لیوان آب می‌دهد.
نقل قول:
«آب بازیافتی ما اغلب از استانداردهای آب شرب زمینی هم پاک‌تر است.» — ناسا