به گزارش پیچینو ، جراحی‌ها در بیمارستان Toronto Western با کمک ربات‌های جراح فوق‌دقیق انجام شد. بیماران ظرف چند دقیقه پس از عمل توانستند نشانگر ماوس را با فکر حرکت دهند و بازی یا تایپ را تجربه کنند. هدف نورالینک، بازگرداندن توان برقراری ارتباط به بیماران فلج چهاراندام، حتی در مواردی که حرکت چشم یا دهان ممکن نیست، عنوان شده است.
گزارش‌ها حاکی است که ریسک عوارض جدی مانند عفونت یا سکته حدود دو درصد است و بیماران حداقل یک سال تحت نظارت خواهند بود. در پایان دوره، امکان نگهداری یا خارج‌کردن تراشه به انتخاب بیمار وجود دارد.
شرکت نورالینک شرایطی را برای انتخاب داوطلبان تعیین کرده است؛ از جمله سن بالای ۲۲ سال، آسیب نخاعی گردنی یا بیماری‌های عصبی پیشرونده مانند ALS، فلج کامل یا شدید اندام‌ها، و وجود یک مراقب ثابت در طول دوره. آزمایش‌ها در مراکز تخصصی و مناسب برای جراحی کاشت انجام می‌شوند.
به‌نقل از یکی از جراحان تیم نورالینک: «مشاهده حرکت نشانگر ماوس با قدرت فکر، تنها دقایقی پس از عمل، لحظه‌ای تاریخی برای علم اعصاب بود.»

تحلیل پیچینو:
این کاشت‌ها آغاز یک مرحله تازه برای نورالینک و دیگر پروژه‌های رابط مغز-رایانه است؛ پیشرفتی که می‌تواند استقلال و کیفیت زندگی بیماران را متحول کند. با این حال، پرسش‌های اخلاقی پیرامون حریم خصوصی داده‌های مغزی، دسترسی برابر به فناوری و نظارت ایمنی، همچنان پررنگ است. تجربه کانادا می‌تواند مسیر را برای پذیرش جهانی این فناوری هموار یا مانع آن را برجسته‌تر کند.

اگر امکان داشت با قدرت فکر رایانه یا موبایل خود را کنترل کنید، اولین کاری که انجام می‌دادید چه بود؟