این تصمیم شگفت‌انگیز، چرخشی قابل توجه از رویکرد پیشین OpenAI محسوب می‌شود که اغلب با انتقادات گسترده درباره استفاده بدون اجازه از داده‌های خلاقانه برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی مواجه بود.
به گفته آلتمن، این کنترل‌ها «granular» یا ریزدانه طراحی شده‌اند؛ یعنی سازندگان می‌توانند در سطح پروژه، کلیپ، یا حتی فریم‌های مشخص تعیین کنند که آیا سیستم مجاز به استفاده، بازآفرینی یا الهام‌گیری از کارشان است یا خیر.
این قابلیت، برخلاف رویکردهای فعلی بسیاری از پلتفرم‌های AI، به‌طور پیش‌فرض غیرفعال خواهد بود (Opt-in). بنابراین فقط کسانی که مایل‌اند، آثار خود را وارد چرخه آموزشی سورا می‌کنند.
تحلیل‌گران این حرکت را واکنش مستقیم به موج فشارهای قانونی و رسانه‌ای می‌دانند — به‌ویژه پس از موج دعواهای حقوقی تولیدکنندگان محتوا علیه شرکت‌های AI. از سوی دیگر، برخی آن را تاکتیک بازاریابی هوشمندانه برای جذب جامعه‌ی خلاق می‌بینند که تا امروز به دلیل نگرانی‌های مالکیت فکری از همکاری با سیستم‌های AI امتناع کرده‌اند.
تحلیل پیچینو:
این تغییر، جنگ کپی‌رایت در عصر AI را وارد مرحله‌ای تازه می‌کند. سورا با دادن کنترل به خالق، نه‌تنها خود را از ضربات قانونی احتمالی ایمن‌تر می‌سازد، بلکه پیامی صریح به صنعت می‌فرستد: آینده، ترکیبی از قدرت الگوریتم و حق انتخاب انسان خواهد بود. اما پرسش باقی است؛ آیا دیگر بازیگران موج نو، مسیر آلتمن را دنبال خواهند کرد یا همان مسیر بی‌قید را ادامه می‌دهند؟