اپتا با اجرای ۱۰ هزار شبیه‌سازی از مسیر مسابقات جام جهانی ۲۰۲۶، تصویری آماری از شانس مدعیان اصلی ارائه کرده است؛ تصویری که در آن اسپانیا با ۱۶.۱ درصد بالاتر از سایر رقبا قرار گرفته، اما نه با فاصله‌ای مطمئن. همین نکته نشان می‌دهد که برخلاف برخی دوره‌ها که یک یا دو تیم از ابتدا برتری محسوسی داشتند، در نسخه ۲۰۲۶ جام جهانی احتمالاً با تورنمنتی روبه‌رو خواهیم بود که توازن قدرت در آن بسیار بیشتر است.
پس از اسپانیا، فرانسه با ۱۳ درصد، انگلیس با ۱۱.۲ درصد و آرژانتین با ۱۰.۴ درصد قرار دارند. این فاصله‌های محدود به‌خوبی نشان می‌دهد که پیش‌بینی اپتا بیشتر از آنکه یک حکم قطعی باشد، توصیفی از فشردگی سطح مدعیان است. در واقع، وقتی تیم نخست تنها اندکی بیش از ۱۶ درصد شانس قهرمانی دارد، معنایش این است که حتی بهترین تیمِ مدل هم در اغلب شبیه‌سازی‌ها قهرمان نشده است.
دلیل قرار گرفتن اسپانیا در صدر، به ترکیبی از چند عامل بازمی‌گردد. اپتا معمولاً در چنین مدل‌هایی قدرت فعلی تیم‌ها، کیفیت و فرم بازیکنان، نتایج اخیر، ساختار تاکتیکی و همچنین مسیر احتمالی آنها در مرحله حذفی را وارد محاسبات می‌کند. اگر اسپانیا در این برآورد صدرنشین شده، احتمالاً به این دلیل است که هم از نظر کیفیت نسلی در موقعیت مطلوبی قرار دارد و هم مسیر آماری آن تا مراحل پایانی نسبتاً مناسب برآورد شده است.
با این حال، مسئله اصلی درباره اسپانیا فقط کیفیت فنی نیست، بلکه تحمل فشار تورنمنت است. تیم‌های جوان معمولاً در مدل‌های آماری به دلیل انرژی، فرم و ظرفیت رشد، امتیاز بالایی می‌گیرند، اما در مسابقات واقعی، تجربه مدیریت لحظات بحرانی، عبور از بازی‌های بسته و واکنش به فشار روانی، گاهی نقشی تعیین‌کننده‌تر از اعداد دارد. به همین دلیل، صدرنشینی اسپانیا در شبیه‌سازی الزاماً به معنای برتری قطعی این تیم در زمین نیست.
فرانسه همچنان شاید کامل‌ترین مدعی این فهرست باشد؛ تیمی که هم عمق ترکیب دارد، هم تجربه بازی‌های بزرگ و هم سابقه موفقیت در مراحل پایانی تورنمنت‌ها. آرژانتین نیز با وجود تغییرات نسلی، هنوز از هویت رقابتی بسیار قدرتمندی برخوردار است و معمولاً در تورنمنت‌های بزرگ فراتر از انتظارات آماری ظاهر می‌شود. انگلیس هم اگر بتواند مسئله همیشگی خود یعنی تبدیل کیفیت فردی به ثبات تیمی در بازی‌های حذفی را حل کند، به‌راحتی می‌تواند این پیش‌بینی‌ها را جابه‌جا کند.
نکته مهم دیگر این است که مدل‌هایی مثل اپتا، هرچند مبتنی بر داده و مفید هستند، اما همه‌چیز را توضیح نمی‌دهند. مصدومیت‌های ناگهانی، افت یا اوج‌گیری بازیکنان کلیدی، شرایط آب‌وهوایی، داوری، فرم کوتاه‌مدت و حتی قرعه واقعی می‌تواند نتایج را به‌طور جدی تغییر دهد. به همین دلیل، این درصدها را باید نقشه احتمالات دانست، نه پیش‌گویی قطعی.
در مجموع، اگر این اعداد را مبنا قرار دهیم، جام جهانی ۲۰۲۶ فعلاً تورنمنتی با چهار مدعی اصلی نزدیک به هم به نظر می‌رسد، نه با یک قدرت بلامنازع. اسپانیا در صدر است، اما آن‌قدر نه که بتوان قهرمانی‌اش را از حالا قطعی دانست. همین فشردگی شاید مهم‌ترین پیام شبیه‌سازی اپتا باشد: جام جهانی بعدی احتمالاً بیش از هر چیز، میدان جزئیات، لحظات و شگفتی‌ها خواهد بود.