در آمریکا، هزینه‌کرد شرکت‌ها برای فناوری سازمانی از سال ۲۰۲۲ تا کنون، سالانه به‌طور میانگین ۸ درصد رشد داشته است؛ رشدی قابل انتظار با توجه به اهمیت روزافزون تکنولوژی در عملکرد و خلق ارزش برای کسب‌وکارها. اما مسئله اصلی، نتیجه‌ای است که شرکت‌ها در برابر این هزینه‌ها به دست می‌آورند: سابقه عملکرد آنها در این زمینه متفاوت بوده است.

اگرچه ارتباط بین هزینه‌های فناوری و بهره‌وری نیروی کار به‌سختی قابل اندازه‌گیری دقیق است، اما در همین دوره بهره‌وری نیروی کار نیز حدود ۲ درصد رشد داشته. با این حال، بررسی‌ها نشان می‌دهد که رابطه بین میزان هزینه‌های IT و بهره‌وری نیروی کار در صنایع مختلف متفاوت است و اطمینان را کاهش می‌دهد.

مثلاً در بخش ارتباطات، رسانه و خدمات، بهره‌وری بیش از ۴ درصد رشد و هزینه IT حدود ۹ درصد در سال افزایش یافته؛ در حالی که در بخش خرده‌فروشی، با وجود کاهش ۱ درصدی هزینه IT، بهره‌وری نزدیک به ۴ درصد رشد داشته است. این نتایج باعث شده مدیران در برابر درخواست‌های افزایش بودجه IT، تردید داشته باشند.

فناوری تبدیل به عامل تعیین‌کننده رقابت شده و اگر استراتژی و اجرای قوی داشته باشد، بازده قابل‌توجهی به همراه دارد. بررسی مک‌کینزی نشان می‌دهد شرکت‌هایی با سازمان IT کارآمد، نسبت به رقبا تا ۳۵ درصد رشد درآمد و ۱۰ درصد حاشیه سود بالاتر دارند. اهمیت راهبردی فناوری برای مسیر رشد شرکت، بهره‌وری را به دغدغه جدی نه فقط برای مدیر IT، بلکه برای مدیرعامل و مدیر مالی تبدیل کرده است.

برای پر کردن فاصله بین توان واقعی فناوری و نتایج فعلی، لازم است ارزش واقعی فناوری را بهتر درک کنیم؛ وگرنه سرمایه‌گذاری‌ها اغلب کم‌اثر و صرفاً موجب فعالیت، نه خلق ارزش، خواهند شد. اگرچه تکنولوژی جهش زیادی داشته، اما دانش اقتصادی و مدل‌سازی مالی فناوری عقب‌تر مانده است.

عوامل تغییردهنده  
با اینکه جستجوی بازگشت سرمایه بهتر و پاسخگویی بیشتر در هزینه‌کرد فناوری موضوعی قدیمی است، نوآوری‌های جدید و مدل‌های کسب‌وکار تازه، شیوه‌های هزینه‌کرد فناوری را به‌کلی متحول کرده‌اند.

پذیرش سرویس‌های ابری و مدل‌های خدمات‌محور (as-a-service) هزینه‌های عمده را از سرمایه‌ای (خرید سخت‌افزار) به جاری (پرداخت بابت استفاده) منتقل کرده‌اند. اکنون ۷۹ درصد هزینه‌کرد IT مربوط به اقلام جاری است. این تغییر، همراه با استفاده از مدل‌های هوش مصنوعی زبانی (LLM) و رشد فین‌اوپس (FinOps)، شفافیت بیشتری در مدیریت هزینه‌های واحد ایجاد کرده و تخصیص منابع و بودجه‌بندی دقیق‌تر را ممکن ساخته است؛ مدل مدیریتی که CIOها و CFOها می‌توانند برای بهبود مدیریت هزینه فناوری به کار بگیرند.